Ziekte die ontstaat door het onderdrukken van je emoties. Kan dat? 

We denken vaak dat we onze emoties hebben verwerkt, dat we gewoon ‘druk’ of ‘vermoeid’ door het leven gaan. 

Maar wat als jouw lichaam nog steeds de gevolgen draagt van elke ingeslikte traan, elke weggelachen woede, elke keer dat je stil moest zijn terwijl je eigenlijk wilde schreeuwen? 

De waarheid is: hetgeen je niet uit, slaat zich ergens op. In bijvoorbeeld je spieren, je ademhaling, je zenuwstelsel, je organen. En op den duur wordt dat de oorzaak van wat jou tegenhoudt, ziek of vermoeid maakt. 

Je wordt geboren als zuivere expressie. Als baby huilde, lachte, schreeuwde en spartelde je. Ademde je diep en liet je je volledig gaan, zonder schaamte of rem. 

Maar al snel kreeg je de eerste terechtwijzingen: “Stil.” “Niet zo druk.” “Doe normaal.” Zo begint de conditionering die ons zenuwstelsel vormt tot gehoorzamen aan wat ‘hoort’ in deze wereld.

Je lichaam onthoudt deze instructies, niet alleen je hoofd wordt geprogrammeerd, maar ook je spieren, je ademhaling, je zenuwstelsel, je organen. Onbewust leer je te onderdrukken wat ooit vrijuit stroomde. 

Elke keer wanneer jij je emoties onderdrukt, sla je die energie ergens op. In je kaken, je borst, je buik, je vuisten en ga zo maar door. Letterlijk wordt je lijf een gevangenis, en jij bent de bewaker. 

Na jaren begint deze innerlijke staat zo vertrouwd te voelen dat je denkt dat dit van jou is.  

De regels die ooit van buiten kwamen, hoor je nu in je eigen hoofd: “Wat zullen ze wel niet denken?” “Doe normaal.” “Niet zo overdreven.” Zo houd je jezelf gevangen, zonder dat je het door hebt. 

Het is een subtiele vorm van geestelijke slavernij die doorwerkt in elke cel van je lichaam. Een gevangenis die niet zichtbaar is van buiten, maar zich tot uiting brengt via je lichaam.  

Je onderdrukt je emoties en daarmee ook je levensenergie. Je denkt dat je vrij bent, maar diep vanbinnen houd je de echte jij op slot. Wat ooit externe controle was, komt nu van binnenuit.  

Wat gebeurt er? Je praat over je emoties en denkt dat je het verwerkt hebt. Maar je lichaam weet wel beter. Het weet dat je nooit echt hebt gevoeld. Expressie gebeurt in het lichaam, niet alleen in je gedachten. 

Je lichaam wacht tot je het loslaat. Het magische is, dat achter die opgeslagen spanning nog iets moois wacht. Namelijk het creatieve, liefdevolle en krachtige deel van jou dat altijd al bestond. Dat deel is alleen diep begraven onder jaren van aanpassen en onderdrukken. 

Wanneer je besluit die innerlijke gevangenis te onderzoeken, begint de deur zich te openen. 

Niet door te denken, maar door los te laten en op te ruimen.  NEI-therapie is een zachte maar effectieve manier om dit te doen.

Je kun hiervoor terecht bij de NatuurPraktijk, waar je van harte welkom bent.